RODZAJE AFAZJI



Afazja jest zaburzeniem mowy spowodowanym uszkodzeniem struktur mózgowych programujących, wykonawczych lub / i monitorujących procesy nadawania oraz odbierania mowy. W zależności od miejsca uszkodzenia i charakteru urazu przyjmuje różny obraz kliniczny.

Deficyty mogą obejmować:
  • nazywanie
  • płynne łączenie słów tzw. fluencję słowną
  • tempo i akcentowanie 
  • programowanie ułożenia i sekwencji ruchów mięśni zaangażowanych w proces mówienia
  • rozpoznanie sytuacji dialogowej i charakteru rozmowy 
  • rozumienie
  • komunikację niewerbalną
  • samokontrolę wypowiedzi
  • trudności z czytaniem i / lub pisaniem

Najbardziej popularny podział afazji obejmuje:

- afazję Broki (nazwa pochodzi od badacza o nazwisku Paul Broca) - jest to afazja motoryczna, inaczej ruchowa - wiąże się z trudnościami w nadawaniu mowy (ekspresją słowną) przy względnie dobrze zachowanym rozumieniu mowy. Mowa może mieć następujące cechy:
  • zakłócenia w nazywaniu 
  • trudności z powtarzaniem
  • zubożenie składni (korzystanie głównie z rzeczowników i przymiotników z pominięciem słów funkcyjnych - tzw. mowa telegraficzna)
  • skróconą frazę

- afazję Wernickego - inaczej afazję sensoryczną (czuciową) - u chorego dominują trudności z rozumieniem mowy przy zachowanej artykulacji - mowa może być płynna i obfita, często jednak powtarzane są "puste" słowa bez osadzenia w kontekście, wypowiedzi posiadają błędy, szereg powtórzeń (perseweracji) oraz neologizmów.

W rzeczywistości zaburzenia afatyczne obejmują szerokie spektrum trudności, w obrazie klinicznym niejednorodne, stąd w poszerzonej diagnostyce wyróżnia się także:

- afazję kondukcyjną - wypowiedzi względnie płynne, rozumienie zachowane, występują trudności w aktualizacji i wypowiadaniu słów, powtarzaniu, nazywaniu, pojawiają się parafazje głoskowe, pacjenci są świadomi swoich trudności i wkładają wiele wysiłku w korektę błędów

- afazję anatomiczną, w której wiodącym problemem jest odnajdywanie, przypominanie sobie słów, w mowie występują przerwy na szukanie odpowiednich wyrazów, pacjenci stosują omówienia, słowa zbliżone znaczeniowo oraz wyrazy bardziej ogólne

- afazje podkorowe, których obraz - często bardzo zróżnicowany - związany jest z umiejscowieniem lezji.

Ze względu na złożony charakter zaburzeń afatycznych warto, by pacjent oprócz zajęć grupowych, wspomagających komunikację, uczestniczył w terapii ściśle dostosowanej do charakteru jego trudności. 

O autorze:

Magdalena R. Babczyk - mgr psychologii, filologii, logopeda, terapeuta.
Zapraszam do kontaktu - zakładka: O mnie - oferta, kontakt, współpraca.

Subskrybuj i otrzymuj nowości na swoją skrzynkę. Follow by Email

.

POWRÓT DO STRONY GŁÓWNEJ